Οι περιορισμοί που συνεπαγόταν ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος οδήγησαν την Ελλάδα σε οικονομική ύφεση αλλά και στο να σταθεροποίησει σταδιακά τα δημόσια οικονομικά της και να αποκαταστήσει τη νομισματική σταθερότητα. Επιπλέον, οδήγησαν σε σταδιακή ανατίμηση της δραχμής, η οποία εντάχθηκε στο διεθνή κανόνα χρυσού με ισοτιμία 1:1 σε σχέση με το γαλλικό φράγκο. 

Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της σταθεροποίησης, η Ελλάδα μπόρεσε να εκσυγχρονίσει τόσο το πολίτευμα όσο και το στράτευμα, και να ανακτήσει την εθνική της αυτοπεποίθηση.

Η προοπτική της ένταξης στον κανόνα χρυσού το 1910 βοήθησε τη χώρα στο να συνάψει νέα δάνεια, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν κυρίως για την ενίσχυση του στρατεύματος και τη χρηματοδότηση των Βαλκανικών πολέμων της περιόδου 1912-13. Μετά το κίνημα στο Γουδί και την πολιτική ανάδειξη του Ελευθερίου Βενιζέλου, ψηφίστηκε το Σύνταγμα του 1911 και μία σειρά από μεταρρυθμιστικοί νόμοι.

Με τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913 η Ελλάδα αύξησε τη γεωγραφική της επικράτεια και τον πληθυσμό της κατά 70%, ενσωματώνοντας τη Μακεδονία, την Ήπειρο, την Κρήτη και τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, συμπεριλαμβανομένης της Χίου, της Μυτιλήνης και της Σάμου. Ο πληθυσμός αυξήθηκε από 2,8 σε 4,8 εκατομμύρια. Η Μεγάλη Ιδέα έδειχνε να αποκτά σάρκα και οστά.

Ωστόσο, μετά τη δολοφονία του Βασιλέως Γεωργίου στη Θεσσαλονίκη το 1913 και το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1914, ακολούθησε ο εθνικός διχασμός, λόγω της διαφωνίας μεταξύ του νέου Βασιλέως Κωνσταντίνου Α΄ και του πρωθυπουργού Βενιζέλου αναφορικά με τη συμμετοχή της Ελλάδος στον πόλεμο.

Μετά την επικράτηση του Βενιζέλου και την εξορία του Κωνσταντίνου, με τη βοήθεια των χωρών της Συννενόησης (κυρίως Αγγλίας και Γαλλίας), η Ελλάδα εισήλθε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο προς το τέλος του, το 1918 , συμβάλλοντας στην κατάρρευση του Δυτικού Μετώπου και την επικράτηση της Συννενόησης. 

Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με την Ελλάδα στο πλευρό των νικητών, της παραχωρήθηκαν επιπλέον εδάφη στην Ανατολική Θράκη και στη Μικρά Ασία, γύρω από τη Σμύρνη. Ήταν ίσως η καλύτερη στιγμή για το ιδεολόγημα της Μεγάλης Ιδέας. Ωστόσο, ακολούθησε η Μικρασιατική Εκστρατεία και κατόπιν η καταστροφή, η οποία οδήγησε όχι μόνο σε απώλεια αυτών των νέων εδαφών αλλά και σηματοδότησε το τέλος της Μεγάλης Ιδέας. 

Η αρνητική έκβαση της μικρασιατικής εκστρατείας οδήγησε στην απώλεια εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπινων ζωών και στην προσφυγοποίηση 1,5 εκατομμυρίου άλλων. Υπήρξε μία από τις χειρότερες στιγμές στη σύγχρονη ελληνική ιστορία.

Σύνδεσμος στις Πλήρεις Διαφάνειες της Διάλεξης